“Tracker fondsen lopen voorop in de ranglijsten – actief fonds management is de moeite niet waard.” Dergelijke krantenkoppen houden de discussie levend over welke stijl portfoliomanagement ‘beter’ is. De media grijpen maar al te graag de kans om een nieuwe ronde te openen in het aloude gevecht tussen actief en passief management.

Dergelijke kritiek wordt veelvuldig ondersteund door prestatiegegevens uit min of meer willekeurig geselecteerde periodes. Niet alleen stelt dit de zaken eenvoudiger voor dan ze zijn: recente ontwikkelingen in portfoliobeheer worden bewust genegeerd. Afgezien van het feit dat prestatievergelijkingen en hieruit getrokken conclusies altijd zeer afhankelijk zijn van de gekozen verslagdata, parameters en periodes, er zijn minstens zoveel argumenten ten faveure van actief als voor passief portfoliomanagement.

Een actieve asset manager kan – mits vertrouwend op solide onderzoek en een systematische investeringsbenadering – zeer zeker een bovengemiddeld resultaat behalen of een portfolio optimaliseren vanuit een risico-rendement perspectief. Zelfs in slechte tijden, terwijl indexen dalen en passieve instrumenten volgen, kan hij zijn verliezen beperken of zelfs een bescheiden winst boeken. Index trackers kunnen dit niet en proberen het dan ook niet. Aan de andere kant, passieve beleggingsinstrumenten zoals Exchange Traded Funds (ETFs) bieden investeringen de mogelijkheden van de gehele markt met grote precisie en tegen een lage prijs; zodoende staan zij een hoge mate van flexibiliteit in investeringsbeslissingen toe.

De uiteindelijke vraag die een belegger moet stellen is dan ook niet “het één of het ander”, maar “hoe kan ik actieve en passieve componenten zodanig combineren dat hun respectieve voordelen elkaar versterken en de nadelen verdwijnen?”

Een beproefd model dat precies dit doel bereikt is het zogenaamde core-satellite concept. Dit gebruikt passieve instrumenten zoals bijvoorbeeld ETFs om uitermate efficiënt marktgebieden of een gehele klasse assets te bestrijken. De lagere kostenlast alleen al geeft dergelijke instrumenten een voorsprong in prestatie. Actieve instrumenten, aan de andere kant, komen van pas wanneer het zaak is specifieke marktsegmenten te betreden die vanuit een informatieperspectief inefficiënt zijn, of produktgebieden of speciale investeringsonderwerpen zodanig aan te pakken dat waardevermeerdering bereikt kan worden. Een andere situatie waarin een actieve portfoliomanager hoogstwaarschijnlijk passieve instrumenten zoals ETFs zal gebruiken is wanneer hij zijn cash management, zijn tactische portfoliostructurering en zijn risico-rendementsprofiel wil optimaliseren.

Kort gezegd, het gevecht tussen actief en passief portfoliomanagement dat de media zo graag opzwepen is in de praktijk al lang niet meer van toepassing. Het is meer van belang hoe de twee managementstijlen elkaar aanvullen en op een ideale manier de belangen van de belegger combineren. Het vinden van deze optimale combinatie en van nieuwe manieren om deze te bereiken is de werkelijke uitdaging waarvoor asset managers zich geplaatst zien.

– Thomas Meyer zu Drewer, voorzitter van INDEXCHANGE, www.indexchange.com

Printbare versie