Wat moeten pensioenfondsen aan met de complexe kwesties betreffende duurzaam en maatschappelijk verantwoord beleggen, engagement en goed bestuur? En zijn al die zaken wel verenigbaar met beleggen in hedgefondsen?

Hoewel begrippen als duurzaamheid en ethiek moeilijk exact te definiëren zijn is het wel duidelijk dat alle langetermijnbeleggers met deze kwesties worden geconfronteerd. En al staat nog niet vast of louter duurzame fondsen extra rendementen op het vermogen bieden, de meeste beleggers zijn het er niettemin over eens dat een vooruitziende blik gunstig is voor de rendementen op de lange termijn.

Er lijkt vandaag de dag weinig animo te zijn voor een zuivere vorm van verantwoord beleggen die gebruik maakt van negatieve screening. De nadruk is verschoven van uitsluiting naar betrokkenheid, en het creëren van waarde op de langere termijn en engagement zijn aan de orde van de dag.

Er heeft op dit vlak duidelijk een evolutie plaatsgevonden naarmate institutionele beleggers hun krachten zijn gaan bundelen om invloed uit te oefenen, niet alleen op de bedrijven waarin ze investeren, maar ook op de financiële dienstensector in zijn geheel. De Marathon Club – een in Groot-Brittannië gevestigde groep van pensioenfondstrustees en andere specialisten die zich ten doel stelt een langetermijnvisie op beleggen uit te dragen, en een tegenwicht te bieden aan de kortetermijnfixatie die bepaalde segmenten van de beleggingssector kenmerkt — beraadt zich op voorstellen ter bevordering van langetermijnmandaten.

Deze club, een zusterorganisatie van het Enhanced Analytics Initiative waar ABP zich onlangs bij heeft aangesloten, definieert een “long-term only” beleggingsstrategie als een strategie die gebruik maakt van rigoureuze bottom-up research en een geconcentreerde index, met een laag portefeuilleverloop en een strakke discipline van kopen en verkopen.

Als dit de ingrediënten zijn voor een belegging geschikt voor pensioenfondsen, hoe zit het dan met governance en duurzaamheid? Engagement gaat kennelijk heel soepel samen met een rigoureuze ondernemingsspecifieke beleggingsstrategie gericht op het halen van waarde uit slecht presterende ondernemingen.

Velen zullen geneigd zijn om te argumenteren dat het uitsluiten van ondernemingen op louter ethische gronden aan de hand van een lijst van vooraf bepaalde criteria in het geheel genomen weinig te maken heeft met goed bestuur, het behalen van waarde op de lange termijn of met duurzaamheid. Andere partijen, zoals Norges Bank Investment Management, dat het algemene overheidspensioenfonds van Noorwegen beheert (voorheen het Petroleum Fund), betogen dat een zekere mate van uitsluiting op ethische gronden noodzakelijk is ter bevordering van het soort conflictvrije en ecologisch duurzame wereld waarin de beleggingen van het fonds over honderd jaar nog steeds rendement zullen opleveren.

Hoe het ook zij, het is niet waarschijnlijk dat pensioenfondsen hun gehele vermogen zullen beleggen in het soort fondsen waarvan de Marathon Club voorstander is. Er zal altijd behoefte blijven om te diversifiëren en verschillende soorten aandelen te combineren, met gebruikmaking van daartoe aangewezen specialistische mandaten.

Het is in dit verband een intrigerende vraag hoe het zit met hedgefondsstrategieën. Klassieke hedgefondsen, die gebruik maken van long-short, arbitrage of andere kortetermijnstrategieën, vallen al gauw buiten het kader van de langetermijnbelegging zoals gedefinieerd door de Marathon Club. Aan de andere kant kan men toch stellen dat een distressed-securitiesstrategie een blik vergt die verder reikt dan de komende paar kwartalen.

Naarmate de hedgefondssector zich verder ontwikkelt en meer gelden van institutionele beleggers binnenhaalt, blijkt er een groeiende vraag te zijn naar binnenlandse hedgefondsvehikels die op het punt van verslaglegging beter aansluiten bij de behoeften van deze beleggers dan hun tegenhangers in Greenwich, Connecticut en Mayfair in Londen. Misschien zullen de partijen sneller tot elkaar komen dan wij denken.

Liam Kennedy,

hoofdredacteur,

npn

Printbare versie