Bèta-instrumentarium breidt zich steeds verder uit
door Door Eric Brandhorst
Gepubliceerd op: 13 Oktober 2008
De huidige volatiliteit in de markt en de tegenvallende verwachte rendementen op traditionele beleggingsinstrumenten hebben veel beleggers ertoe gebracht op zoek te gaan naar alternatieven die niet gecorreleerd zijn aan de bestaande portefeuille en die naar verwachting een betere risico-rendement verhouding zullen opleveren.
Deze zoektocht brengt beleggers vaak bij hedgefondsen of andere vormen van actief beheer, waarbij de 'alfa', wordt gezien als een diversificatiebijdrage aan het rendement van de portefeuille. De hoge beheerskosten van hedgefondsen en het alles-of-niets karakter van pogingen om alfa te realiseren vormen echter wel een uitdaging voor beleggers die trachten de totale risico-rendement verhouding van hun portefeuilles te verbeteren.
De laatste tijd is er hernieuwde aandacht voor bètaposities als een manier om de risico-rendement verhouding te verbeteren. De term 'bèta' wordt meestal gebruikt om te verwijzen naar het rendement dat wordt gerealiseerd als gevolg van algemene marktomstandigheden (cap-weighted). Beleggers zoeken nu naar alternatieve vormen van bèta die kunnen zorgen voor een aanvulling op de gebruikelijke risicopremies op aandelen en vastrentende waarden. Deze wat flexibelere definitie van bèta voorziet in een heel nieuw scala van alternatieven voor rendement en portefeuillediversificatie. De transparantie van deze alternatieve vormen van bèta en de lage beheerskosten maken dit voor veel beleggers aantrekkelijk.
Als toonaangevend global index manager onderscheidt State Street Global Advisors vier hoofdcategorieën:
- Isolatie van rendementsfactoren – stijl, omvang, bèta, volatiliteit, opbrengst, kwaliteit, etc.
- Realisatie van rendement op nieuwe beleggingsinstrumenten – commodities, volatiliteit, opkomende markten, etc.
- Replicatiestrategieën – hedgefondsen, private equity, actieve beheerders, etc.
- Non-lineaire strategieën – beschermde strategieën, buy-write, etc.
Het isoleren van rendementsfactoren geschiedt gewoonlijk door de wegingen van de effecten aan te passen op basis van een beleggingstheorie die waarde toekent aan bepaalde karakteristieken van de effecten. Een bekend voorbeeld van deze vorm van bèta zijn op waardering gerichte strategieën (inclusief fundamentele indexatie) met een constante voorkeur voor lager gewaardeerde effecten. Een dergelijke strategie biedt beleggers – in vergelijking met traditionele waarde benchmarks – een efficiëntere manier om een zodanige portefeuille samen te stellen dat deze kan profiteren van een goed gedocumenteerde waardepremie.
Een andere vorm van bèta, gericht op een specifieke rendementsfactor is een “minimale afwijkingstrategie”, of “managed volatility strategy”. Deze strategie maakt gebruik van optimalisatie-instrumenten om een passieve effectenportefeuille op te bouwen en te herwegen met een verwachte volatiliteit die geringer is dan die van de markt. Minimale afwijkingstrategieën vormen een doelmatige manier om gebruik te maken van de tendens van portefeuilles met een lage volatiliteit om aantrekkelijke risico-gewogen rendementen te realiseren. Strategieën gericht op het realiseren van specifieke rendementsfactoren worden vaak ondersteund door een combinatie van gedegen empirisch bewijs en economische logica die aangeeft waarom de positie beloond zou moeten worden.
Tot de alternatieve vormen van bèta behoren ook strategieën gericht op het realiseren van de rendements- en diversificatievoordelen die nieuwe beleggingsinstrumenten bieden. Sommige nieuwe beleggingsinstrumenten, zoals 'frontier' – opkomende – markten vormen een uitbreiding op bestaande beleggingsinstrumenten. Commodities bieden een totaal nieuwe exposure die een specifieke rol kan spelen, zoals het afdekken van inflatie. En tenslotte zijn er strategieën zoals bijvoorbeeld volatiliteit als beleggingsinstrument. Hierbij verkopen beleggers op systematische wijze volatiliteit als verwachtingswaarde ten opzichte van de feitelijke gerealiseerde volatiliteit. Dit weerspiegelt een verwachting over hoe een bepaalde exposure op termijn wordt gewaardeerd. Veel beleggers komen tot de conclusie dat nieuwe beleggingsinstrumenten een productieve rol kunnen spelen naast de bestaande traditionele bèta.
Replicatiestrategieën zijn een andere vorm van alternatieve bèta waarbij indexatietechnieken worden gebruikt waarbij getracht wordt het rendement van een bepaalde subcategorie van beleggers te evenaren ('replicatie'). Replicatiestrategieën kunnen zowel worden gebaseerd op de deelnemingen van doelgroepbeleggers als op het door hen gerealiseerde rendement. Op dit moment is een populaire replicatiestrategie de hedgefonds bèta strategie, waarbij modelleringstechnieken worden gebruikt om de veranderende collectieve posities die besloten liggen in het rendement van samengevoegde hedgefondsen bloot te leggen.
Tot slot kunnen beleggers gebruik maken van optie- of optie-replicatie strategieën om non-lineaire of onevenredige rendementen te genereren, zoals beschermde strategieën of buy-write strategieën. Hiermee kan een rendementspremie worden gerealiseerd die consistent is met het risicoprofiel van de belegger.
Alternatieve vormen van bèta bieden beleggers een omvangrijker instrumentarium om het risico-rendement profiel van de portefeuille te verbeteren. Deze nieuwe vormen van bèta vertegenwoordigen een breed spectrum van verschillende beleggingsideeën, terwijl ze de aantrekkelijke kenmerken bezitten van traditionele indexstrategieën: transparantie en lage beheerkosten. Hoewel de potentiële opbrengsten van alternatieve bèta een grotere inspanning vergen en niet geheel zonder risico zijn, vormen deze nieuwe vormen van bèta een kostenefficiënte manier om gebruik te maken van het in de markt aanwezige rendementspotentieel.
Eric Brandhorst is CFA Director of Research, Global Structured Products Group bij State Street Global Advisors
Printbare versie
Stuur deze artikel naar een vriend.
|